Preek 23 september 2018 Preek 23 september 2018


Hij haalt een kind naar zich toe en zet dat midden tussen hen neer; Hij sluit het in zijn armen en zegt tot hen: al wie één van zulke kinderen ontvangt, met een beroep op mijn naam, ontvangt Mij…’

Marcus 9: 36 + 37A * 


Gemeente in Christus,
 
Twee ervaren moeders, Marsha en Lianne. Jullie weten wel hoe je baby’s het beste kunt vasthouden zodat ze rustig worden! ‘Ik ga er het liefste bij staan’, zei Lianne. Fien vond het geweldig op de arm. Zo wilde ze het wel een poosje volhouden, veilig.

Twee ervaren vaders, Jan–Niek en Martijn: je wordt direct beschermheer bij je pasgeboren kind.
Maar het loslaten begint verrassend gauw: de juf weet alles, beter ook. Zo worden kleine kinderen groot, moeten op eigen benen leren staan! Intussen gebeurt er van alles.

‘Hij sloeg zijn arm eromheen en zei tegen hen: wie in mijn naam één zo’n kind bij zich opneemt… ‘Jezus sluit het in zijn armen – wie één van zulke kinderen ontvangt met een beroep op mijn naam, ontvangt Mij…’
Je kind is toch je eigen vlees en bloed? Als daar iets mee is, voel je dat zelf.

Daarom is het onverdraaglijk als een van je kinderen niet meer thuis komt. Dat kost een berg energie en tranen!
Wie een van dezen in zijn hart sluit – het blijkt een vruchtbaarder actie dan je afvragen waar je staat in de pikorde. Hoever moeten ze komen? Wat is voor jezelf belangrijk, voor ónszelf?

Je wilt je kind wel toerusten voor onze maatschappij. De buitenwereld is bij tijden hard. Je wilt dat je kinderen daartegen bestand zijn. Zo heel lang kun je hen niet dragen. In heel dat mensencircus zoeken ze hun weg, met een kleurenpalet aan emotie: wanhopen, zegevieren en liefhebben en wat niet al, zei een filmmaker op tv.
Vandaag kom je hier, je draagt je kind op de arm, Fien en Luc worden gedoopt. In hun weerloosheid, kwetsbaarheid en openheid worden zij getekend met doopwater en wordt hun naam nadrukkelijk verbonden met die van de Here God.

In de tekst die wij lazen, zien wij hoe Jezus juist deze kleinen centraal stelt. Zíj zijn zijn vertegenwoordigers in hun kwetsbaarheid, weerloosheid en openheid. Niks grootspraak, niks pikorde, geen pesterijen. Een kind wordt tussen hen gezet en omarmd. Hoe vertederend én veelbetekenend.

Hebben wij in de gaten hoe zij ons herinneren aan onze afkomst en wijzen op ons voorland, wat er werkelijk toekomst heeft voor tijd en eeuwigheid?

In wezen dragen zij óns! Hun ‘er zijn’ richt ons op de levensstijl van Jezus. Zo…
Dat kan de stress verminderen, dat brengt ontspanning, vrede, een nieuw begin.

Hoe draagt Hij ons leven dag aan dag, zijn Naam is onze vrede.
Dat die Naam toch verbonden is met de onze, wat een wonder.
Draag ze nog maar even op de arm, dat houdt je bij de les, de levensles, en ons ook,
 
terug